De FIFA-idents zijn fantastisch
En verder: waarom in Stanford naar een feestje gaan een luxe is, dat despoten van WK's houden en een Cruijff-docu voor niet-voetbalfans.
Elke week geven Alexander Klöpping en Ernst-Jan Pfauth vijf tips om het weekend mee in te gaan. Dit zijn ze van deze week:
Eerst een eed, dan het feestje. Alexander verslond How to Rule the World van Theo Baker, die op z’n zeventiende Stanford binnenkwam en er als studentjournalist de president ten val bracht door de ontdekking van gefotoshopte onderzoeksdata. Een soort Watergate in het klein. Maar het beeld dat blijft hangen is de war on fun. Wie op Stanford een feestje wil, vraagt een vergunning aan. Het enige fratfeest van de avond? Eerst in de rij om hardop een consent-eed voor te lezen, onder toeziend oog van corpsballen in gele hesjes: sober monitor. Ondertussen kopen VC’s met dinertjes en creditcards “aandelen in de persoon” van eerstejaars. Bestel het boek hier en snap Silicon Valley voortaan net wat beter.
De war on fun is geen Stanford-dingetje. Ernst-Jan moest in de aflevering meteen aan Derek Thompson denken, die uitrekende dat Amerikaanse jongeren 70 procent (!) minder tijd aan feestjes besteden dan in 2003. Drie weken terug tipten we al een stuk van z’n Substack; dit leest als het ontbrekende hoofdstuk. Lees The Death of Partying in the U.S.A.
Waarom despoten zo dol zijn op WK’s. Ernst-Jan las in de Financial Times een geweldig stuk van Simon Kuper: de FIFA was altijd al politiek. WK-grondlegger Jules Rimet verzuchtte al dat de échte president van de FIFA destijds Mussolini heette. Maar een WK laat zich niet regisseren: in 1938 zaten er 10.000 gevluchte Italianen op de tribune om hun eigen elftal de hele wedstrijd uit te fluiten. Kuper voorspelt dat Trump, die deze zomer de hoofdrol opeist, hetzelfde te wachten staat. Tijdens een WK daalt trouwens in deelnemende Europese landen het zelfmoordcijfer, schreef Kuper eerder in Soccernomics: eenzame mensen horen er opeens weer bij. Lees ‘m hier (achter de paywall, dat wel).
Kijk de Cruijff-docu, juist als je niks met voetbal hebt. Meteen het mooiste bewijs van Kupers punt hierboven. De vierdelige serie Cruijff, van de makers van Drive to Survive met het privéarchief van de familie, laat in aflevering twee zien hoe Camp Nou begin jaren 70 zo’n beetje de enige plek was waar Catalanen onder Franco zichzelf konden zijn. Cruijff noemde z’n zoon demonstratief Jordi. En mocht je het sentiment niet voelen: uitgerekend voetbal-agnost Alexander vertelt het bankje-momentje dat hij en Ernst-Jan ooit met Cruijff deelden naar eigen zeggen één keer per maand aan iemand. Alle vier de afleveringen staan gratis op NPO Start.
Het enige mooie dat de FIFA nog maakt. Zoals beloofd in de aflevering: de soundtracks van het WK. De FIFA liet de officiële toernooi-ident voor alle zestien speelsteden remixen door lokale helden zoals DJ Jazzy Jeff voor Philadelphia, Tech N9ne voor Kansas City (de enige mét tekst), Mexican Institute of Sound voor Mexico-Stad. Alexander draait ze al weken op kantoor; zijn favoriet is San Francisco, van Dan The Automator. Luister alle zestien in de officiële playlist.
Een leven in WK’s
In de aflevering van deze week vertelt Ernst-Jan zijn halve leven aan de hand van WK’s en EK’s, inclusief de vader van een vriendje die boven in z’n eentje keek en bij elke tegengoal scheldend naar beneden kwam gerend. Alexander weet toch ook nog verassend veel op te rakelen uit z’n geheugen rondom voetbal. Daarna wordt het echter duister: wat er op de geheime dinertjes van Stanford gezegd wordt, houden we hier even geheim. Luister de aflevering op Spotify of kijk ‘m op YouTube.
Dat was ‘m weer voor deze week! Fijn weekend!